กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย black_cat
ตอนที่ 412 ได้ประลองกับผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้
“ถึงแม้คาโมเมะไดจะเสียเซ็ตแรกไป แต่ช่องว่างระหว่างทั้งสองฝ่ายกลับดูไม่ห่างกันขนาดนั้นเลยแฮะ?”
“ก็แน่ล่ะ ในสถานการณ์ที่เทิร์นเสิร์ฟของไทจิกวาดแต้มรวดเดียว 7 คะแนน สุดท้ายเซโจก็ยังนำแค่ 3 แต้มเองนี่”
“ถึงจะบอกว่าคาโมเมะไดไม่มีวิธีบล็อกคาเอเดฮาระ ไทจิได้ แต่ทางเซโจก็รับมือกับ 3 ยักษ์ใหญ่ของคาโมเมะไดไม่ได้เหมือนกัน ในมุมมองของฉัน นัดชิงชนะเลิศครั้งนี้อาจจะต้องแข่งกันเต็ม 5 เซ็ต คาโมเมะไดเป็นทีมที่ยิ่งสู้ก็ยิ่งแข็งแกร่งนะ”
“หากถูกพวกเขาปรับจังหวะบล็อกให้เข้าที่ได้ละก็ การจะสลัดให้หลุดก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแล้วล่ะ”
“หึหึ จะบอกให้ว่าเซโจต่างหากที่ยิ่งสู้ยิ่งแข็งแกร่ง ฉันว่าต้องเป็นพวกเขาที่ทลายบล็อกของคาโมเมะไดได้ก่อนแน่นอน!”
เหล่าผู้ชมต่างพูดคุยอย่างออกรสออกชาติเกี่ยวกับการแข่งขันเซ็ตแรกที่เพิ่งจบลง ขณะเดียวกัน ผู้เล่นของทั้งสองทีมต่างก็กลับไปยังม้านั่งสำรองของตนเพื่อปรับสภาพร่างกายเล็กน้อย
“ฮิคารุ นายไม่เป็นไรใช่ไหม” ฮิรุกามิ ซาจิโร่เอ่ยถามวาคายาชิ ฮิคารุที่กำลังเหม่อลอย
“อ๊ะ รุ่นพี่ฮิรุกามิ ผมไม่เป็นไรครับ” วาคายาชิ ฮิคารุก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตนเอง เมื่อเวลาผ่านไป รอยแดงบนแขนที่เกิดจากการรับบอลก็ทุเลาลงบ้างแล้ว
ทว่า บริเวณง่ามนิ้วของมือทั้งสองข้างยังคงปวดหนึบ โดยเฉพาะลูกสไปก์สุดท้ายของคาเอเดฮาระ ไทจิที่ยังคงสลัดไม่หลุดไปจากใจ