ตอนที่ 402 ไม่สบอารมณ์

ตอนที่ 402 ไม่สบอารมณ์

มิยะ อัตสึมุยืนอยู่บนเส้นเสิร์ฟ เขาหลับตาลงช้าๆ เสียงดนตรีเชียร์อันเป็นเอกลักษณ์ของอินาริซากิที่ดังก้องอยู่ในพื้นที่กว้างขวางของโตเกียวเมโทรโพลิแทนยิมเนเซียมฟังดูไพเราะจับใจ

วินาทีต่อมา อัตสึมุลืมตาขึ้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เสียงภายในสนามยังไม่หยุดลง แต่เขากลับไม่ได้ยินมันอีกแล้ว สมาธิของเขาจดจ่ออยู่เพียงแค่บนสนามขนาด 18x9 เมตรนี้เท่านั้น

ช่างเป็นสมาธิที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้

นากาโมริ ไดกิมองไปที่อัตสึมุด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เขาสัมผัสได้ชัดเจนถึงออร่าคุกคามอันน่าขนลุกจากตัวอัตสึมุ ในวินาทีนี้ แรงกดดันที่เขาส่งมายังเซโจนั้นเหนือกว่าซาคูสะ คิโยโอมิเสียอีก

ครั้งนี้อัตสึมุไม่ได้ส่งสัญญาณให้หยุดเล่นดนตรี แม้นักเรียนในกองเชียร์จะไม่เข้าใจ แต่ก็ทำได้เพียงเป่าต่อไป

ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน อัตสึมุค่อยๆ โยนลูกวอลเลย์บอลขึ้นไป นัยน์ตาที่ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกมีเพียงภาพสะท้อนของลูกวอลเลย์บอลเท่านั้น

นอกจากสิ่งนี้แล้ว ก็ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก

“ปัง!”

เงาลางๆ สว่างวาบพาดผ่าน มันคือพาวเวอร์จัมป์เสิร์ฟ!