กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 597 พวกเรากลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ติดค้างเสียแล้ว
เวลาสามชั่วโมง
พอดีเพียงพอให้ฝั่งผู้เล่นกวาดล้างทั่วทั้งแคว้นแดนใต้จนหมดสิ้น
และพอดีเพียงพอให้อีเก้อลู่กั้วเตอะเสินมี่เสวียเจียป้าเลอกล่อมราชันแมลงซือกวางให้หลับใหล
ในชั่วพริบตาที่ราชันแมลงซือกวางผล็อยหลับสนิทไปโดยสมบูรณ์
เว่ยหยวนเอ่ยปาก “ยามนี้ บอกข้าได้หรือยัง”
ระบบเงียบงันไปชั่วไม่กี่วินาที ก่อนจะส่งเสียงซ่าซ่าดังขึ้นมา
[พะ... พี่หยวน พวกเราเหมือนจะกลับไปไม่ได้แล้ว จะทำเช่นไรดี ออกจากระบบไม่ได้เลย!]
[โทวโหยวผัว นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่]
[พอฆ่าแมลง พลังและการกลายสภาพเป็นแมลงของข้าดูเหมือนจะยิ่งรุนแรงขึ้น แล้วพี่หยวนเล่า เหตุใดจึงติดต่อพี่หยวนไม่ได้ นี่มันเกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่!!!]