กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 577 เดี๋ยวสิ ทั่วทั้งโลกล้วนมีแต่ผู้เล่นงั้นรึ?
โลก ทะเลหลวง
โทวโหยวผัวฝ่าแสงตะวันอันแผดจ้า ว่ายน้ำข้ามคลื่นลมจนขึ้นมาถึงหาดทราย
น้ำทะเลบนร่างของเขายังมิทันเหือดแห้ง ก็แลเห็นเงาร่างคนเดินมุ่งหน้ามายังทิศทางที่ตนอยู่แต่ไกล
“เป็นสิ่งอาถรรพ์งั้นรึ?” โทวโหยวผัวหรี่ตาเพ่งมองอย่างละเอียด
จากนั้นจึงเห็นว่าเป็นชาวต้าเซี่ยสองคน โทวโหยวผัวพลันรู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาทันที
“คารวะท่านผู้ยิ่งใหญ่!”