กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 542 อย่ามาขวางข้า ข้าจะกลับเข้าเกมนะเฮ้ย!
อิฐทุกก้อนราวกับมีชีวิต พวกมันเคลื่อนย้ายอย่างรวดเร็ว เศษซากที่เหลือจากการถูกแทะกลืนของหมู่บ้านต่างพุ่งทะยานออกไปข้างนอกอย่างบ้าคลั่ง
ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าสิ่งมีชีวิตแห่งสิ่งอาถรรพ์ตัวจ้อยที่หลบซ่อนอยู่ต่างพากันกรีดร้องพลางถูกสิ่งปลูกสร้างพัดพาหนีเตลิดไป
ท่วงท่าการเผ่นหนีเอาชีวิตรอดนั้นรวดเร็วถึงขีดสุดอย่างแท้จริง
บรรดาผู้เล่นชะงักไปเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพุ่งทะยานตามออกไปด้วยความยินดีปรีดาอย่างบ้าคลั่ง