เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 539 ข้าไม่รู้หรอก ข้าอุตส่าห์เผยร่างแมลงออกมาแล้ว หากไม่กินแล้วจะให้ข้าทำสิ่งใดเล่า (เคี้ยวๆๆ)
"ช้าก่อนๆ! แม่นางอย่าเพิ่งคิดสั้นสิ พวกข้าสองคนเป็นทางการส่งมาช่วยพวกเจ้า ชีวิตนั้นล้ำค่ายิ่ง บัญชีมีเพียงหนเดียว หากเจ้ากระโดดตึกลงไปย่อมไม่อาจฟื้นคืนชีพได้นะ เจ้าตัวน้อยในครรภ์ของเจ้ายังอยากมีชีวิตออกไปดูโลกภายนอกอยู่นะ!"
อั้นจงฉี่เถาเห็นท่าทีของหญิงมีครรภ์ผู้นั้นแล้ว ตกใจจนส่งเสียงร้องลั่นประหนึ่งไก่ตื่น
ที่นี่หาใช่ในเกมไม่ อีกทั้งตัวละครในเกมก็ใช่ว่าจะปล่อยให้ตายตามใจชอบได้เสียเมื่อไร
ตามปกติแล้วยามทำศึกสงครามเท่านั้นพวกผู้เล่นจึงจะยอมผลาญตัวละครของฝ่ายศัตรู ยามปกติบนถิ่นฐานของตนเอง หากพานพบเรื่องที่ต้องผลาญพลังชีวิตของตัวละคร ย่อมต้องลังเลแล้วลังเลเล่าเป็นธรรมดา
ทว่าบัดนี้กลับได้เห็นคนเป็นๆ ตัวจริงเสียงจริง ซ้ำยังเป็นหญิงมีครรภ์ มายืนพูดอยู่ตรงหน้าว่าจะขอตาย ให้พวกตนลงมือสังหารนาง ทั้งยังก้าวเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังริมขอบตึก