กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 521 ช่างมีชีวิตชีวาเสียนี่กระไร
บทที่ 522 ช่างมีชีวิตชีวาเสียนี่กระไร
อูยาจี้ซือผู้ได้ผลเก็บเกี่ยวเต็มเปี่ยม ลากงูยักษ์กลับถ้ำอย่างเบิกบานใจยิ่ง
เขาฮัมเพลงในลำคอ พอหันหน้าไปก็เห็นจิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวกำลังอารมณ์หม่นหมอง จึงอดที่จะโอ้อวดไม่ได้ว่า "ฮิฮิ พี่สาวมาโหลว เป็นอันใดไปหรือ เมื่อครู่ตัดสายข้าไป ตอนนี้เสียใจภายหลังแล้วใช่หรือไม่"
จิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวปัดศีรษะของอูยาจี้ซือออกไปด้วยอารมณ์หนักอึ้ง "ประเดี๋ยวข้าจะส่งของบางอย่างให้เจ้า ข้าติดต่อท่านผู้ยิ่งใหญ่โทวโหยวผัวได้แล้ว สถานการณ์ของพวกเขาไม่ค่อยดีนัก"
ปานเทียนมองดูเจ้าตัวเล็กทั้งสองหยอกล้อตีกันเดินกลับไป หนวดทั้งสองเส้นที่มีจุดประกายดาวสั่นไหวเบาๆ