กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 454 พฤกษาโบราณทมิฬ
“ซี้ดซี้ดซี้ดซี้ด เจ็บชะมัด เจ็บเหลือเกิน ปิดการรับรู้ความเจ็บปวด ปิดการรับรู้ความเจ็บปวด” จิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวเจ็บปวดจนมือสั่นเทิ้ม
รู้อย่างนี้เมื่อครู่ไม่น่าไปยืนดูพวกนั้นรุมสังหารราชันแมลงกว่างหานเลย
ยามที่พวกนั้นตาย ช่างเด็ดเดี่ยวและโหดเหี้ยมเด็ดขาดเสียจริง
พอดูมากเข้าก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มอินตามไปด้วย
บัดซบ!
หลังจากจิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวก่นด่าในใจแล้ว นางก็ย่อกายนั่งยองๆ ลงข้างบึงน้ำ ปิดสวิตช์การรับรู้ความเจ็บปวดที่ตนเปิดๆ ปิดๆ อยู่เป็นประจำ
นางควักผงยาหนึ่งกำมือออกมาจากช่องกระเป๋าสัมภาระ แล้วโรยลงบนมือของตนเอง
บาดแผลใหญ่โตปานนั้น จิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวรู้สึกว่าตนเองคงต้องเสียเลือดไปเกือบ 200 ซีซี เป็นแน่