กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 447 บรรพชนไม่เอื้อนเอ่ย เอาแต่ส่งเสียงเอ๊ะเอ๊ะเอ๊ะ
ฟื้น... ฟื้นคืนชีพแล้วหรือ
เฟิ่งอวี่เซิงลืมตาขึ้นอย่างสับสน รู้สึกได้ว่าเลือดเนื้อของตนกลับมาอยู่ใต้การควบคุมของตนเองอีกครา
เขาถึงกับแคลงใจอยู่บ้างว่าตนเองกำลังฝันไปหรือไม่
เขายื่นนิ้วมือออกมาพินิจดูอย่างละเอียด มันมิใช่สีโปร่งแสงอีกต่อไปแล้ว
"ข้าฟื้นคืนชีพขึ้นมาจริงๆ หรือ"
สุ้มเสียงดังแว่วออกมาอย่างแจ่มชัด
สามารถเปล่งเสียงที่แท้จริงออกมาได้แล้ว
"ตื่นแล้วก็อย่ามัวเหม่อสิ เฟิ่งอวี่เซิง กองทัพใหญ่ของข้ากำลังจะมาถึงแล้ว เจ้าต้องเตรียมตัวให้พร้อม" เว่ยหยวนพลันตบไหล่ของเฟิ่งอวี่เซิงเบาๆ
เฟิ่งอวี่เซิงยังไม่ทันได้สติจากความตกตะลึงที่ตนฟื้นคืนชีพได้ ก็ต้องงุนงงกับคำว่าเตรียมตัวของเว่ยหยวน