กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 435 กฎหมายทาสนั้นเข้มงวดกวดขันยิ่งนัก
ยามปกติอูยาจี้ซืออยู่ในรังแมลง มอบของกินให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองนี้ไม่น้อย
ลูกอมไม้สำหรับพวกเขานั้นไม่นับว่าเป็นของล้ำค่าหายากอันใด
ยามนี้เมื่อเห็นว่ามีเด็กอยากกิน จ้วงจ้วงใคร่ครวญดูชั่วครู่ ก็ยื่นลูกอมไม้ในมือของตนให้อีกฝ่ายไป
เจ้าอ้วนน้อยน้ำลายไหลยืด แกะห่อลูกอมไม้ยัดใส่ปากทันที พลางเคี้ยวบดก้อนน้ำตาลทั้งก้อนอย่างตะกละตะกลามแล้วเริ่มเคี้ยวคำโต
"พวกเจ้าสองคนก็ต้องไปเป็นทาสเหมือนกันหรือ"
"อย่าได้กังวลไปเลย พวกนายท่านเผ่ามนุษย์ใจดีมาก มีเพียงนายท่านของข้าที่ค่อนข้างตระหนี่ไปบ้าง ไม่ยอมให้ข้ากินลูกอมเลยสักนิด"
เจ้าอ้วนน้อยเอ่ยพลางก้าวไปข้างหน้าแล้วจูงมือเด็กทั้งสองขึ้นมา