เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 แม้แต่สุนัขยังไม่ต้องการ
"เจ้าเด็กนี่พึมพำอะไรในปากกัน?" ฉีอู๋หมิงยื่นมือไปจิ้มเด็กที่ถูกจับตัวเข้ามา
ไร้ระดับขั้น
อีกทั้งรูปร่างหน้าตายังดูเหมือนโครงกระดูก กระดูกมีเพียงผิวหนังบางๆ หุ้มติดไว้ รูปลักษณ์ภายนอกคล้ายมนุษย์ก็จริง แต่นิ้วมือยาวมาก แต่ละข้างมีเพียงสามนิ้ว
เฉ่าเหมยเซียนจวินขมวดคิ้ว "อู๋หมิง เจ้าจิ้มเด็กนี่อีกทีคงได้ตายพอดี ในปากพึมพำเหมือนจะเรียกท่านแม่หรืออะไรทำนองนั้น เฮ้อ ดูแล้วน่าเวทนายิ่งนัก คงมิใช่เด็กกำพร้าหรอกนะ?"
"เจ้าปฏิบัติต่อเด็กดีไม่เบานี่" ฉีอู๋หมิงเอ่ยพลางปักเข็มยารักษาในมือลงไปในร่างของเสี่ยวอ้ายลี่
อันที่จริงคงต้องบอกว่า ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในเกม สิ่งที่เหล่าผู้เล่นลงมือน้อยที่สุดก็คือพวกตัวอ่อนวัยเยาว์
ต่อให้เจอลูกอสูรดวงดาว ผู้เล่นที่ชมชอบการต่อสู้อย่างบ้าคลั่งเหล่านั้นก็ยังเลือกที่จะขายให้สมาคมการค้าเป็นอันดับแรก ได้เงินมาบ้างเล็กน้อยขณะที่ตัวน้อยก็ยังรอดชีวิตต่อไปได้