กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 347 ข้ายอมรับ ก่อนนี้ข้าเสแสร้งไปหน่อย เข่นฆ่าคนช่างสะใจยิ่งนัก
แอะ... ส่งเสียงร้องสักแอะหรือ
ศีรษะของเต๋อซานตี้กั๋วอีเตี้ยนมิอาจขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่น้อย
ทว่าเขากลับได้ยิน ได้ยินเสียงของผู้เล่นที่ตะโกนกู่ร้องเรียกเขาหลังสิ้นเสียงปืนใหญ่ยิงถล่มระเบิดตูมตามนับมิถ้วน
เสียงเพรียกขานนั้น ดังก้องในหัวของเต๋อซานตี้กั๋วอีเตี้ยนประหนึ่งมีสิ่งใดระเบิดออก จนรู้สึกชาซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
เขาเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี "แอะ..."
ชั่วพริบตาถัดมา ศีรษะที่ชุ่มโชกไปด้วยหยาดโลหิตพลันโผล่พรวดขึ้นมาตรงหน้าเขา
อู๋สือซิงก้มหน้ามองดูเต๋อซานตี้กั๋วอีเตี้ยน พลางยิ้มกว้างอย่างสดใส ฟันสีขาวสะอาดเปล่งประกายวับวาว