เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 339 ยุ่งจนหัวหมุน
“แดนมารไกลปานนี้เชียวหรือ มารดามันเถอะ ไม่รู้ว่าพลังงานจะพอให้ข้าไปถึงหรือไม่!” จิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวรู้สึกราวกับตนเองกำลังติดคุกก็มิปาน
การล่องทะลวงแดนดวงดาวในช่วงแรกนั้นยังรู้สึกว่าน่าสนุกอยู่บ้าง ทว่าพอต้องมองดูภาพเดิมซ้ำๆ ติดต่อกัน ทะเลดวงดาวที่งดงามเพียงใดก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นน่าเบื่อหน่าย
พอเชื่อมต่อเข้ามา นางก็อยู่ระหว่างการเดินทางเช่นนี้ติดต่อกันสองสามวันแล้ว
แต่หากไม่เชื่อมต่อเข้ามา ก็ไม่รู้ว่าถึงจุดหมายปลายทางแล้วหรือไม่ จึงยังต้องคอยแวะเวียนเข้ามาดูเป็นระยะว่าจะมีเหตุไม่คาดฝันจนยานพังคนตายหรือไม่
มิเช่นนั้นเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครา ตัวละครหลักอาจถูกลบล้างกลายเป็นศูนย์ และร่างศพถูกอสูรดวงดาวกลืนกินไปเสียแล้ว
แต่มันช่างน่าเบื่อเหลือเกิน
จิ่วสือจิ่วซุ่ยไจ้เถามาโหลวนั่งอยู่บนยานเหาะ พลันรู้สึกอิจฉาพวกที่กำลังเลียหน้าจอเฝ้าดูราชันแมลงเหล่านั้นขึ้นมาครามครัน