เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 336 แย่งชิงรังแมลงกันเถอะ
"ด็อกเตอร์ พวกเราคิดถึงท่านมากจริงๆ มนุษย์คนอื่นเป็นอย่างไรพวกเราไม่รู้ แต่ตั้งแต่จากห้องทดลองไป พวกเราอยู่บนดาวคราม กินข้าวไม่ลง ดื่มน้ำไม่ได้ ท่านดูสิ แก้มของข้าตอบไปหมดแล้ว"
อูยาจี้ซือลูบใบหน้าที่ดำมอมแมมของตนซึ่งเต็มไปด้วยคราบโคลน จนไม่มีใครดูออกเลยว่าแก้มของเจ้านี่ตอบลงจริงหรือไม่
ทว่าถ้อยคำเหล่านี้ เมื่อเข้าหูจ้าวลี่ กลับฟังดูรื่นหูเป็นพิเศษ
อย่างน้อยเด็กพวกนี้ก็มิใช่พวกคนเนรคุณไปเสียหมด
หัวใจของด็อกเตอร์จ้าวลี่พลันอ่อนยวบลงอย่างเงียบงัน แน่นอนว่าหัวใจดวงนี้ มิใช่หัวใจของราชันแมลงไหลอินดวงนั้น
แต่นั่นก็มิได้ขัดขวางไม่ให้หัวใจของราชันแมลงไหลอินเอ่ยเย้ยหยันจ้าวลี่เสียงดัง
"หึๆ จ้าวลี่ นี่คือจุดอ่อนในความเป็นมนุษย์ของเจ้า มนุษย์ที่ถูกดัดแปลงพวกนั้น พวกเขาทรยศเจ้าเข้าเต็มเปาแล้ว ตอนนี้วิ่งมาพูดจาดีๆ เข้าหน่อย เจ้าก็คิดว่าพวกเขาอยากจะกลับมาคืนดีกับเจ้าจริงๆ งั้นรึ"
"ขอเพียงเจ้าเอ่ยปากว่าจะสังหารเว่ยหยวนอีกครา พวกเขาก็ย่อมจะแว้งกัดเจ้าอีกแน่ จ้าวลี่ พอเถอะ เจ้ามีเพียงต้องพึ่งพาอาศัยข้าไปชั่วชีวิตเท่านั้น"
วาจาของราชันแมลงไหลอิน สำหรับหูของจ้าวลี่แล้ว คล้ายถูกตัดเสียงเงียบไปโดยอัตโนมัติ