เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 332 น่าสะอิดสะเอียนถึงขีดสุด
ห้าสิบเจ็ดครั้งแล้ว!
พอการเคลื่อนไหวของราชันกว่างหานชะงักลง มนุษย์เหล่านั้นที่เพิ่งจะตกตายไปจนหมดสิ้นก็พลันปรากฏตัวขึ้นมาใหม่อีกครา
บางคนยกอาวุธขึ้นมา บางคนกวัดแกว่งแขน และยังมีคนอ้าปากกว้างหัวเราะร่า ฮ่าๆๆ พลางวิ่งโถมเข้ามา
"วันนี้ ข้าต้องเลียราชันแมลงตัวนี้ให้ได้สักที!"
"ฮิๆๆ ฮ่าๆๆ ราชันแมลงเป็นของข้า คอยดูเถิดว่าข้าจะไปเลียมันอย่างไร!"
"ยอดไปเลย พวกเจ้าเล่นอะไรพิลึกพิลั่นปานนี้เชียวหรือ เช่นนั้นนับข้าเข้าไปด้วยอีกคน!"
ไม่รู้แล้วว่าผู้ใดเป็นคนริเริ่มเสนอให้ไปเลียราชันแมลง ทว่าเมื่อถึงยามที่ราชันแมลงกว่างหานฟังภาษาของมนุษย์เหล่านี้เข้าใจ มนุษย์ฝูงนั้นที่มือเปล่าไร้อาวุธใดๆ ต่างก็ส่ายศีรษะไปมา อ้าปากกว้าง แล้ววิ่งกรูตรงเข้ามาหามันอย่างบ้าคลั่ง
น้ำลายเหล่านั้นไหลหยดย้อยลงมาอย่างบ้าคลั่งในระหว่างที่วิ่ง ทั้งสีหน้าราวกับปีศาจคลุ้มคลั่ง ทำเอาราชันแมลงตกใจจนต้องรีบยื่นมือออกไป ซัดพลังจิตวิญญาณอันหนาทึบยิ่งยวดยิ่งเข้าใส่กลุ่มมนุษย์ที่ดูผิดปกติอย่างยิ่งเหล่านี้
ตูม