เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 321 อาตมามิได้กลัวโดนทุบตี หากแต่กลัวประสกจะเป็นฝ่ายโดนทุบตีต่างหาก
สูดปาก ซี้ดซ้าด
โทวโหยวผัวเป่านิ้วเท้าที่บาดเจ็บของตนไปพลาง ชำเลืองมองข้อความที่เมาอูฮูส่งมาไปพลาง
เจ้าผู้นี้ เมาอูฮูผู้นี้คิดจะสืบเสาะความลับเรื่องที่พวกเราขายแมลงกลืนทองออกไปได้เชียวหรือนี่
โทวโหยวผัวเบิกตากว้าง ยื่นมือออกไปคว้าตัวอ่อนแมลงตัวน้อยที่แอบคลานหนีอยู่ด้านข้างขึ้นมาไว้ในอุ้งมือ แล้วเริ่มกลิ้งคลึงเล่นไปมาทันที
เย่าฟ่านเหล่า เรื่องการเป็นราชันแมลงนั้น ตกลงกันไว้แล้วนะว่าต้องรอให้พวกเราสองคนผ่านพ้นช่วงวัยเยาว์ของราชันแมลงไปได้จริงๆ เสียก่อนค่อยป่าวประกาศออกไป เจ้าอย่าเพิ่งหลุดปากโอ้อวดไปเชียวเล่า
อั้นจงฉี่เถากลอกตาขึ้นบนอย่างจนปัญญา ขอร้องเถอะสหาย ในบรรดาพวกเราสี่คน คนที่ปากสว่างที่สุดก็คือเจ้านั่นแหละ