เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 310 แหย่รังจั้วว่างเต้าเข้าให้แล้ว
“ให้ตายสิ เจ้าพวกนี้ยังอุตส่าห์คุยกันในกลุ่มอีก ฝั่งเราแทบจะตีจนสมองไหลออกมาอยู่แล้ว...”
เสียงปืนใหญ่ยิงถล่มดังก้องไม่ขาดสาย
เมาอูฮูหลบอยู่ในมุมพลางตะโกนบอกผู้เล่นคนอื่นเสียงดัง
“ตอนนี้จะทำอย่างไรดีเล่า? พวกนั้นถึงกับมีหุ่นรบแดนสงคราม แต่ที่ข้าเก็บไว้มีเพียงหุ่นรบธรรมดา อย่างมากตอนประเมินในโรงงานก็ได้คะแนนสูงกว่าหน่อย ตอนนี้มีแมลงสมองมาเพิ่มขึ้นอีก จะทำอย่างไรดี?”
เมาอูฮูกวาดสายตามองไปยังผู้เล่นหลายคนที่อยู่รอบข้าง
พวกยอดฝีมือล้วนถูกส่งตัวไปยังสมรภูมิเขตต้องห้ามหมดแล้ว ตอนนี้คนที่ติดตามอยู่ข้างกายนาง ล้วนเป็นเพียงผู้เล่นหน้าใหม่ไม่กี่คน
แต่ละคนเอาแต่รนหาที่ตายสารพัดรูปแบบ
บ้างก็วิ่งโร่ไปยอมให้แมลงสมองสิงสู่แต่โดยดี
บ้างก็หัวเราะฮ่าๆ วิ่งพล่านไปทั่วจนถูกระเบิดตาย พอฟื้นคืนชีพขึ้นมาก็หัวเราะฮ่าๆ แล้ววิ่งพล่านต่อไป