กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 293 แย่ละ นี่ถึงเวลาที่ข้าต้องอวดเบ่งวางมาดแล้วรึ?
เนื้อของด้วงเกราะดำขนาดยักษ์ เหนียวหนึบเคี้ยวเพลินปากอย่างที่คิดไว้จริงๆ
อืม
เคี้ยวเพลินยิ่งนัก
เหนียวหนึบเคี้ยวมันเป็นที่สุด
อา ช่างเหนียวหนึบเคี้ยวยากเหลือเกินแล้ว
มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่?
เว่ยหยวนนั่งอยู่ภายในห้องพักผ่อนของตน จนกล้ามเนื้อแก้มเริ่มปวดเมื่อยไปหมดแล้ว
เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของโทวโหยวผัวและอั้นจงฉี่เถาที่กำลังเดินตรงเข้ามานอกประตู
คิ้วของเว่ยหยวนขมวดมุ่นขึ้นเล็กน้อย