กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 255 ฟ้าครามสิ้นสูญ ฟ้าเหลืองจงสถาปนา
อาซ่ามองไปยังเมาอูฮูด้วยสายตาประหนึ่งผู้ใหญ่ที่เปี่ยมด้วยความเอ็นดูเด็ก
"พวกเจ้า อย่างมากที่สุดก็แค่ขั้นเก้า"
หาใช่ว่าตนจะสู้ปาตู้เหลิ่งคู่ไม่ได้จริงๆ เสียหน่อย
เพียงแค่นึกขึ้นได้ว่ากาลก่อนตนเคยเป็นมนุษย์ จึงมิได้ลงมือหมายเอาชีวิตก็เท่านั้น
เผ่ามนุษย์ในยามนี้ เด็กพวกนี้ล้วนใจกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
อีกทั้ง...
อาซ่ามิได้ดูแคลนเมาอูฮูจริงๆ นะ
ทว่าแม่นางน้อยผู้นี้ มองอย่างไรก็มีพลังเพียงขั้นหก
เหตุใดในยามที่เหล่านักรบขั้นเก้าสนทนากัน นางถึงสามารถสอดแทรกเข้ามาได้อย่างลื่นไหล ทั้งยังพาออกนอกลู่นอกทางไปไกลได้ถึงเพียงนี้?