กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 252 ปืนซุ่มยิงยาวพอหรือไม่?
"นึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเจ้าอีก เจ้าหนู วันนี้ไม่มีใครช่วยเจ้าได้อีกแล้ว"
ราชาโครงกระดูกอันเดด ในชั่วพริบตาที่ได้เห็นโทวโหยวผัว ก็นึกถึงความอัปยศอดสูในคราวนั้นที่ไม่อาจสังหารมนุษย์ผู้นี้ได้ขึ้นมาทันที
มนุษย์ตัวจ้อยคนหนึ่ง
เว่ยหยวนตัวจ้อยคนหนึ่ง
ถึงกับกล้าทำกับเขาเยี่ยงนั้น
การดึงสายแลนออก ทำให้ศักดิ์ศรีของเขาผู้เป็นผู้นำเผ่าโครงกระดูกอันเดดขั้นสิบต้องสูญสิ้นไม่เหลือหลอ
เรื่องนี้
เขาจดจำได้ไม่มีวันลืม
เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นมาในชั่วพริบตา