กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244 นึกถึงวันวาน ยามนั้นพี่ชุนยังมีป่าไม้อยู่ผืนหนึ่ง
บนลำต้นของต้นไทรมรณะ บริเวณที่คล้ายกับใบหน้าของชายชราพลันเริ่มขยับไหวขึ้นมาอย่างฉับพลัน
มันเบิกเนตรทั้งสองข้างขึ้น ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวดูดุร้ายน่าสะพรึงกลัว
เกราะกลของไฮพีซิงเหรินนั้นถูกสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ โดยสร้างขึ้นตามรูปลักษณ์ของกวงโถวเฉียง ยามนี้เมื่อประสานเข้ากับขวานยักษ์สองเล่ม จึงดูเข้ากันกับงานตัดต้นไม้นี้อย่างยิ่ง
"พี่เฉียงช่างดุดันยิ่งนัก นี่ก็พุ่งเข้าใส่โดยตรงเลยรึ"