กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232 ต่อให้ข้าเป็นเจ้าดินแดน ก็ย่อมมีคราที่ต้องหลบหนีเช่นกัน
“ไม่อยากกลับไปจริงหรือ”
ซิงเฉินผ่อนลมหายใจของตนให้สงบลง
กลุ่มสี่คนเดินเล่นกำลังรับชมการถ่ายทอดสดที่ซิงเฉินเปิดอยู่
โทวโหยวผัว “ไอ้หยา เด็กยังเล็กนัก ซิงเฉินเจ้าเองก็อย่าได้โมโหจนเกินไปเลย”
อั้นจงฉี่เถา “ใช่แล้วใช่แล้ว ก็แค่ติดเกมเท่านั้น พวกเราผู้ใดบ้างเล่าที่มิเคยเป็น”
หม่าข่าปาข่า “พวกเจ้าสองคนหยุดราดน้ำมันเข้ากองไฟได้หรือไม่ ซิงเฉินใกล้จะระเบิดโทสะอยู่รอมร่อแล้ว”
ซิงเฉินมิได้ใส่ใจวาจาของเจ้าทึ่มทั้งสามในกลุ่มเลยแม้แต่น้อย
ใบหน้าที่เย็นชาดุจน้ำแข็งตลอดเวลาของนางพลันอ่อนโยนลง นางเก็บดาบถังแล้วค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างกายซิงเป่ยเฉิน