กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 228 เจ้าคิดว่าเจ้าจะสังหารข้าได้รึ?
“ยังทนไหวหรือไม่ พวกเราใกล้จะถึงแล้ว”
เสียงของโทวโหยวผัวดังแว่วเข้ามาที่ข้างหู ไฮพีซิงเหรินยกมุมปากขึ้น
เมื่อครู่นี้เขาเจ็บปวดยิ่งนัก ด้วยมิได้ปิดการรับรู้ความเจ็บปวด การถูกฉีกทึ้งเนื้อสดๆ ออกไปจากร่างเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทนรับได้เลย
ทว่าในยามนี้เล่า
ไฮพีซิงเหรินมองดูอินทรียักษ์สองตัวที่ยังคงคิดจะถลาเข้ามากัดกินเลือดเนื้อบนร่างของตน
เขาปรับการรับรู้ความเจ็บปวดให้กลายเป็นศูนย์ในทันที
จากนั้นสองมือก็กุมขวานแน่น กระโจนทะยานร่างพุ่งขึ้นไป
บาดแผลที่หน้าท้องปริแตก โลหิตสาดกระจายขึ้นสู่อากาศ
ครั้นถูกพายุคลั่งพัดกระหน่ำ หยาดโลหิตจึงปลิวว่อนไปทั่วทุกหนแห่ง