กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 224 เหล่านักรบระดับสูงล้อมปราบ
กรวดทรายเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
ลมคลั่งโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง
ดาวพายุหมุนเมื่อกวาดสายตามองไป ช่างรกร้างว่างเปล่าหาใดเปรียบ แท้จริงแล้วก็คือทะเลทรายโกบีอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งหนึ่ง
ยามนี้ยังมิใช่ช่วงเวลาที่พายุหมุนจะพัดมา สมาชิกผู้เข้าร่วมการแข่งขันทุกคนจึงยังมีเวลาให้พักฟื้นฟูร่างกายอยู่บ้าง
จุดที่โทวโหยวผัวร่วงลงมานั้นอยู่กลางเวหา
พอลืมตาขึ้นมาพบว่าใต้ฝ่าเท้าไร้ที่ให้หยั่งยืน เขาก็พลันบังเกิดความรู้สึกอันคุ้นเคยขึ้นมาทันที
"มารดาเถอะ สูงเพียงนี้ กะจะให้ข้าตกตายไปเลยหรืออย่างไร"
โทวโหยวผัวพลิกกายกลางอากาศ กระแทกพุ่งดิ่งลงสู่พื้นดินดุจลูกกระสุนปืนใหญ่
ตึง