เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 211 ข้าจะสังหารเจ้าละนะ
“ฮะๆ เว่ยหยวนเอ๋ยเว่ยหยวน แม้เจ้าจะนับว่าเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์ไม่เลว แต่การเลือกยืนผิดฝ่าย ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์ปานใด ย่อมไม่มีทางได้เติบใหญ่หรอกนะ!”
บนร่างของเงาดำ เสื้อคลุมที่สวมใส่อยู่พลันพัดสะบัดทั้งที่ไร้ลม
ประตูห้องขังกระทั่งยังมิได้เปิดออกเสียด้วยซ้ำ
เว่ยหยวนยังกินบะหมี่ไม่ทันหมด อีกฝ่ายกลับเข้ามาข้างในตรงๆ เสียแล้ว
เมื่อมันกล่าวประโยคนั้นจบ ก็ลงมือในทันที
นักรบยีนระดับสิบ ความแข็งแกร่งไม่เคยข้องแวะอันใดกับหุ่นรบของตน
ยอดฝีมือที่บรรลุถึงขั้นนี้ ย่อมสามารถใช้ร่างกายของตนประหนึ่งอาวุธได้อย่างสมบูรณ์
เว่ยหยวนกระทั่งทำได้เพียงมองเห็นการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายอย่างเลือนรางยากเย็น
หลังจากเว่ยหยวนขยับหลบตามสัญชาตญาณ จุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ก็พลันปรากฏหลุมลึกกลวงขึ้นมา