กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 179 ไร้การป้องกันแม้แต่น้อย
"พระโพธิสัตว์..."
"ข้าคือ... พระโพธิสัตว์!!!"
สัตว์ประหลาดหมีสีน้ำตาลเงยหน้าคำรามก้องฟ้า
แม้ว่าสมองของมันจะไม่อาจเข้าใจได้เลยว่าพระโพธิสัตว์คือสิ่งใด
แต่ทว่ามันกลับรู้สึกว่า คำว่าพระโพธิสัตว์ที่เจ้ามนุษย์ผู้นั้นพึมพำก่อนตาย ช่างเท่เหลือเกิน
ใช่แล้ว
ช่างเท่ยิ่งนักจริงๆ
นับตั้งแต่กลืนกินมนุษย์ที่ถืออาวุธยิงรัวใส่ตนผู้นั้นเข้าไป มันก็ซึมซับความทรงจำของอีกฝ่ายมาได้เล็กน้อย
น่าสนใจยิ่งนัก