กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 162 มะ... มนุษย์หรือ
“ปล่อยให้สายฝนกระหน่ำชะล้าง ความโง่เขลาในความทรงจำนี้ไปเสีย~”
“ความโศกเศร้าไม่อาจเอื้อนเอ่ยเป็นวาจา~”
เยี่ยปู้โชวฮัมเพลงเบาๆ พลางสวมเสื้อกันฝนที่ดัดแปลงมาจากชุดป้องกันของหุ่นเกราะ วิ่งเหยาะๆ นำสมาชิกร่วมทีมไปตามทาง
“ฮ่าๆๆ คราวนี้พวกเรากวาดผักป่าทั้งหมดที่ขุดได้บนยอดเขากลับมาจนเกลี้ยงเลยเชียวนะ!”
“ประเดี๋ยวต้มน้ำแกงผักป่าซดสักหน่อย คงชื่นใจพิลึก!”
“ให้ข้าดูทีรึว่า ท่าเทียนเหล่าจู่บอกว่าตั้งค่ายพักแรมไว้ตรงไหน!”
สายฝนยิ่งตกยิ่งหนักหน่วง ระบบดวงดาวที่ดาวหนองบึงตั้งอยู่นั้น พลังงานจากดาวฤกษ์ค่อนข้างต่ำ พอตกกลางคืน แม้แต่ดวงดาราสักดวงบนฟากฟ้าก็ยังมองไม่เห็น
ทัศนวิสัยย่ำแย่จนแทบกลั้นน้ำตาไม่อยู่