กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158 อ๊าก!! มีผี!
แจะ แจะ แจะ
น้ำโคลนยามถูกเหยียบย่ำ ส่งเสียงเหนียวเหนอะหนะออกมา
ต่อให้มิใช่หนองบึง ทว่าผืนดินที่นี่ก็ไม่มีที่ใดแห้งเลยแม้แต่น้อย
ไฮพีซิงเหรินถือขวานคอยกรุยทางอยู่เบื้องหน้า ส่วนพวกผู้เล่นที่เหลือต่างเดินตามหลังเขา พลางกวาดสายตามองไปรอบทิศทาง
บนดาวเคราะห์อันชื้นแฉะดวงนี้ นอกจากแอ่งหนองบึงสีน้ำตาลแล้ว ก็มีเพียงพืชพรรณเขียวชอุ่มไปทั่ว
บนใบไม้ขนาดใหญ่โตที่แผ่กิ่งก้านสาขาของพืชตระกูลเฟิร์นยักษ์ ยังคงมีหยาดน้ำค้างหยดลงมาไม่ขาดสาย
“สวรรค์ช่วย ภาพตรงหน้านี้ช่างยอดเยี่ยมเหลือร้ายจริงๆ”