กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144 เสี่ยวอิ๋นเอ๋ย เจ้าดูแผนที่นี้ผิดแล้วกระมัง
หวึ่ง!
เสียงคำรามกึกก้องที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน แว่วมาจากเหนือศีรษะ
ผู้เล่นทุกคนต่างพากันแหงนหน้าขึ้นมอง
มิใช่ว่าไม่อยากกวาดขยะอยู่ด้านล่างต่อ ทว่าเพราะท้องฟ้ามืดลงแล้วต่างหาก
ดาวเคราะห์ที่ได้ชื่อว่ามีกลางวันนิรันดร์ ยามนี้ท้องฟ้ากลับมืดมิดลงไปครึ่งหนึ่งอย่างไม่น่าเชื่อ
"ว้าว นั่นมันสิ่งใดกันน่ะ" โทวโหยวผัวแหงนหน้าขึ้น มองดูเมฆดำทะมึนก้อนมหึมาที่กำลังม้วนตัวปั่นป่วนพลันปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า
กระแสลมหมุนวนม้วนตัว พร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องที่เริ่มดังกระหึ่ม เมฆดำที่หมุนวนค่อยๆ แผ่ขยายออกเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ
โทวโหยวผัวแหงนคอตั้งบ่า ดูอย่างออกรสออกชาติ
ภาพตระการตานี้ ช่างยอดเยี่ยมเกินไปแล้วมิใช่หรือ