กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 พายุคาวเลือดและฝนโลหิต เชิญขึ้นที่นั่งเอกหนึ่งที่ (เพิ่มตอนพิเศษให้ผู้ยิ่งใหญ่เสินเหอฉีหลิน)
ลำคอระหงอันบอบบาง เนื้อหนังอันอบอุ่น รวมทั้งชีพจรที่เต้นระรัวมิหยุดหย่อน
อันเยวี่ยเซิ่งอินกลืนน้ำลายลงคอไปอึกหนึ่ง
เสียงกรีดร้องกู่ก้องอยู่ภายในก้นบึ้งของหัวใจมิขาดสาย
นางต้องการ
ต้องการเหลือเกิน
เนื้อหนังและโลหิตของมนุษย์นั้น หอมหวานเย้ายวนยิ่งกว่าเผ่าพันธุ์อื่นใด
ในบรรดาหมื่นเผ่า แม้สิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอนจะมีอยู่มิน้อย ทว่ามีเพียงเลือดเนื้อของเผ่ามนุษย์เท่านั้น ที่ไม่ว่าจะมีระดับชั้นใด ยามได้ลิ้มลองก็ล้วนโอชาเลิศรสเป็นพิเศษ
เพราะเหตุใดกันเล่า?
ยามที่อันเยวี่ยเซิ่งอินได้ยินวาจาที่เซี่ยเสวี่ยลาพรรณนาออกมา นางก็ผุดความปรารถนาอยากจะเสพสุขเช่นนั้นอีกคราโดยไม่รู้ตัว