กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 110 ความตกตะลึงของอ้ายลี่ซือ
ฐานที่มั่นดาวครามแต่ไหนแต่ไรมาล้วนเอิกเกริกจอแจ
เด็กๆ เผ่ามนุษย์เหล่านั้นราวกับเครื่องจักรนิรันดร์ มีเรี่ยวแรงใช้ไม่หมดสิ้นและมีวาจาพูดคุยไม่รู้จบอยู่เสมอ
ทว่าในวันนี้ กลับเงียบสงบเป็นพิเศษ
เงียบเสียจนกระทั่งอ้ายลี่ซือผู้มีความรู้สึกช้าที่สุดยังสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ
นางเปิดประตูห้องออกอย่างงงงวย เส้นผมยาวสีเขียวปรากฏออกมานอกประตูก่อน จากนั้นจึงเป็นศีรษะเล็กๆ ของนาง
“เอ๊ะ? พวกศิษย์ออกไปทำศึกแล้วหรือ? ไฉนจึงไม่แจ้งข้ากันนะ?”
ในความทรงจำของอ้ายลี่ซือ มีเพียงยามที่เหล่าผู้เล่นออกไปทำศึกเท่านั้น ฐานที่มั่นถึงจะไร้ผู้คนเช่นนี้
ทว่านับจากศึกใหญ่คราวก่อน เพิ่งจะผ่านพ้นไปได้นานเท่าใดกันเชียว?
เพียงไม่กี่วันเท่านั้นเอง!