เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 เสียงคำรามกึกก้องจากแดนไกล
"เฮ้ย เจ้าหมอนี่ดันเมาแอ๋ไปเสียแล้วแฮะ!"
โทวโหยวผัวชี้นิ้วหัวแม่มือไปทางด้านหลัง ตรงไปยังอ้ายฝาน
เอลฟ์ผู้นี้ดื่มสุราลงคอไปเพียงไม่กี่จอก ก็กอดขวดสุราผล็อยหลับไปเสียแล้ว
โทวโหยวผัวยกจอกสุราขึ้นพลางแย้มยิ้ม
เหล่าผู้เล่นโดยรอบต่างพากันยกจอกขึ้นเช่นกัน "มา ชนแก้วกันสักรอบ"
ในเกมนี้ สำหรับเหล่าผู้เล่นแล้วย่อมกล่าวได้ว่า มีเพียงดื่มจนตัวตาย หามีคำว่าเมามายไม่
ดังนั้นในยามนี้ ทุกคนจึงกระดกจอกแล้วจอกเล่า ดื่มด่ำกับความสุขสำราญที่ฤทธิ์สุราแผ่ซ่านทั่วร่าง ทว่าสมองยังคงแจ่มชัดทุกประการ
"เจ้าหมอนี่ หากจะว่าน่าเวทนา ก็ช่างน่าเวทนาเหลือแสนจริงๆ"
"มิใช่หรือไร หากมิใช่เพราะผู้บัญชาการใหญ่ของพวกเราเอ่ยปากว่าต้องการจะหนุนส่งเอลฟ์มืดขึ้นมา เผ่าพันธุ์สาขาย่อยของพวกเขาคงมิมีวันข้างหน้าอีกต่อไปแล้วกระมัง"