กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94 เผ่ามนุษย์ของพวกเรามีคำโบราณกล่าวไว้
พวกเขา ไม่รู้อะไรเลยสักนิด
อ้ายฝานทรุดนั่งหมดเรี่ยวแรงอยู่บนพื้น หลังจากยิงศรดอกนั้นออกไป เขาก็แทบไม่หลงเหลือพละกำลังอีกเลย
หากมนุษย์เหล่านี้คิดจะสังหารตน
ก็ง่ายดายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก
ทว่าพวกเขากลับมิได้ทำเช่นนั้น
พวกเขายังมองตนเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเจ้าดินแดนของตนไว้อีกด้วย
อ้ายฝานแบฝ่ามือทั้งสองออก ก้มมองรอยแผลที่ยังคงหลงเหลือความรู้สึกแสบร้อนบนมือตน
คันธนูยาวสัมผัสได้ถึงความสับสนดิ้นรนในก้นบึ้งหัวใจของเขา จึงได้แผดเผาใส่เขาคราหนึ่งตั้งแต่แรกเริ่มที่เขาคิดจะเหนี่ยวศรยิงใส่เว่ยหยวน
ในกาลก่อน เผ่ามนุษย์เคยมีสัมพันธ์อันดีกับเผ่าเอลฟ์