เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 87 เดี๋ยวก่อน แม่นางคนนี้ก็บ้าบิ่นมุทะลุไม่เบาเหมือนกันหรือนี่
"มนุษย์ตัวจ้อยเพียงคนเดียว บังอาจมาวาจาสามหาวต่อข้าถึงเพียงนี้"
"เผ่ามนุษย์ช่างไร้กฎระเบียบสิ้นดี"
รองเท้าหนังสีทองอร่ามเหยียบย่ำลงบนร่างไร้วิญญาณของชือถู่โต้วเตอะจี
เมื่อทอดสายตามองบาดแผลที่เป็นรูกลวงโบ๋บนหน้าผากของเขา อันเยวี่ยลี่น่าก็แย้มยิ้มเย้ยหยัน "ประเดี๋ยวพอได้พบเว่ยหยวน ข้าคงต้องอบรมสั่งสอนให้ดีเสียหน่อย คนใต้บังคับบัญชาไร้ซึ่งมารยาทเยี่ยงนี้ จะไปเอาตัวรอดในระบบดาวศูนย์กลางได้อย่างไรกัน"
"อันเยวี่ยลี่น่า เจ้าทำเช่นนี้ออกจะเกินไปบ้างแล้ว" อ้ายฝานขมวดคิ้วแน่น
เขาไม่อยากจะล่วงเกินเผ่ามนุษย์ในเพลานี้เลยแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด
หลังจากที่อ้ายฝานได้แลเห็นเปลวเพลิงอันสว่างไสวเป็นวงกว้างผืนนั้น ในใจก็อดที่จะหวั่นสะพรึงมิได้