เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 แมลงสมองอูข่าซือ
โทวโหยวผัวเพียงแค่ร้องตะโกนออกมาประโยคนี้
มนุษย์ลูกโป่งผู้นั้นก็พลันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ก่อนจะเบิกตากว้าง แล้วสิ้นลมหายใจไป
"เชี่ยเอ๊ย คงไม่ได้จะมาตบทรัพย์ฉันหรอกนะ?" โทวโหยวผัวสะดุ้งโหยง ถอยหลังกรูดไปก้าวหนึ่ง
คนที่เอ่ยปากทักเมื่อครู่ไอเบาๆ อยู่ตรงมุมห้องอีกหลายครั้ง "เขาร่อแร่ใกล้ตายตั้งนานแล้ว ยังจะไปสนใจเขาทำไมอีก?"
"ทิ้งศพไว้ตรงนี้เลย จะไม่เป็นไรแน่นะ?" โทวโหยวผัวใช้แขนเสื้อเช็ดคราบน้ำบนใบหู
รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่าง
แม้จะเป็นแค่เกม ทว่าการที่มนุษย์ลูกโป่งผู้นี้พ่นน้ำลายใส่เขาก่อนตาย ก็ชวนให้รู้สึกซวยและอัปมงคลอยู่ไม่น้อย
เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้านี้น่าจะรู้ข้อมูลมากกว่า
โทวโหยวผัวจึงเดินตรงเข้าไปหาคนที่ส่งเสียงพูดผู้นั้นเสียเลย