เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 หากไม่ประหยัดมัธยัสถ์จะเลี้ยงดูพวกเจ้าได้อย่างไร?
“ศิษย์พี่ท่านช่างดียิ่งนัก” พวงแก้มของอาหมี่ลั่วยิ่งแดงระเรื่อขึ้นไปอีก
นางแอบชำเลืองมองเว่ยหยวนปราดหนึ่ง
หัวใจเต้นระรัวเร็วขึ้นเล็กน้อย
“ฮ่าๆๆ รีบดูเร็วเข้า ข้าบอกแล้วว่าอาหมี่ลั่วต้องมีใจให้พี่หยวนเป็นแน่!”
“ข้าพนันชนะแล้ว เร็วเข้าๆ เอาเหรียญทองมาให้ข้าให้หมด”
“เฮ้อ! สุดท้ายแม่นางผมแกละสองข้างก็ตกหลุมพรางจนได้ ทว่าช่างน่าเสียดายนัก พี่หยวนของพวกเราเป็นบุรุษผู้มีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ มีหรือจะยอมให้ความรักของหญิงสาวมาเหนี่ยวรั้งฝีเท้าเอาไว้ได้!”
“เฮ้อ! อาหมี่ลั่วเอ๋ย เจ้าทำให้พวกเราผิดหวังเหลือเกิน!”
ตรงจุดที่ไม่ไกลจากอาหมี่ลั่วและเว่ยหยวนนัก
บรรดาผู้เล่นกลุ่มหนึ่งต่างส่งมอบเหรียญทองของตนออกมาด้วยความเจ็บปวดใจยิ่ง