กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 19 ยั่วโทสะขั้นสุด เจ้าเป็นอะไรมากไหม?
“ท่านหัวหน้าเผ่า ดูเหมือนว่าพวกมนุษย์จะสังเกตเห็นคนของตนหายไปแล้ว ตอนนี้มีคนตามหามาทางนี้แล้วขอรับ”
ก็อบลินตัวน้อยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงาน
สายตาอันเหี้ยมเกรียมของหัวหน้าเผ่าก็อบลินตวัดมองไปยังก็อบลินธรรมดาตนนั้น “ต่อไปจงเรียกข้าว่าราชาก็อบลิน!”
“ปล่อยให้พวกมันตามหาไปเถอะ ต่อให้คิดจนหัวแทบแตก พวกมันก็ไม่มีทางคาดคิดว่าพวกเราจะซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของป่าต้นชุนกระหายเลือด”
ราชาก็อบลินหัวเราะร่า
เสียงของราชาก็อบลินดังสนั่นเกินไป จนแก้วหูของผู้คนสะเทือนสะท้านจนเจ็บปวด
หลิวหลิวเหมยเอามือกุมหูด้วยความทรมาน พยายามต้านทานการโจมตีด้วยคลื่นเสียงหนวกหู