เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 242 กลับประเทศ
ฮั่วถิงส่งข้อความมาหลายขนาดนั้น แต่ลู่เฉินลี่เพียงตอบเขาเป็นครั้งคราวเท่านั้น
ฮั่วถิง: ดูตัวอะไรกัน??? เจ้าเด็กเหลือขออย่างแกกล้าพล่ามอะไรบนเน็ตลองดูสิ??! เชื่อไหมว่าฉันจะหักขาแก??
ลู่เฉินลี่: ขอบคุณที่ให้ผมดูรูปกับวิดีโอเมียของผม แล้วยังเล่าเรื่องเมียให้ผมฟัง
เสิ่นวั่งโจว: …
ข้อความที่ไอ้โรคจิตส่งไปดูจริงใจมาก แต่คนที่รู้กรรมก่อนหลังจะรู้สึกว่ามันกำลังยั่วยุ
…ต่อให้ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นการยั่วยุ
ไม่ผิดจากที่คิด ข้อความถัด ๆ มาของฮั่วถิงกลายเป็นข้อความเสียง 60 วินาทีที่หลุดอารมณ์ถึงเจ็ดแปดข้อความ อาจเป็นเพราะกลัวลู่เฉินลี่ไม่ฟังข้อความเสียง เขาจึงส่งข้อความตัวอักษรมาด้วย
ฮั่วถิง: เจ้าเด็กเหลือขอ!!! แกคอยดูไว้เลย!! ถ้าฉันไม่หักขาแก ฉันก็ไม่แซ่ฮั่ว!!
เสิ่นวั่งโจวออกจากหน้าข้อความอย่างเงียบ ๆ มองไอ้โรคจิตที่อกแน่นเป็นกล้าม แล้วพูดว่า “ห้ามยั่วเขานะ”