เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 227 เล่นเกมกัน
“ได้ งั้นก็ทำตามที่คุณพูด” เซี่ยซุ่ยหย่วนพยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วยกับคำพูดของเขา มองเขาแล้วพูดว่า “คุณไปทำสิ”
ชายคนนั้นพยักหน้า “ครับ!”
ชายคนนั้นเดินไปหาเจียงเยี่ยนรั่ง เซี่ยซุ่ยหย่วนมองแผ่นหลังที่เขาเดินจากไป กวาดทุกการกระทำของเขาเข้ามาในสายตาจนหมด
ครู่ใหญ่ เขาโบกมือไปทางข้าง ๆ น้องเล็กหน้าซูบแก้มตอบเห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้ามา “ครับ พี่ใหญ่”
เซี่ยซุ่ยหย่วนจ้องชายที่กำลังมัดเจียงเยี่ยนรั่งกับต้นไม้ ดวงตาหรี่ลงแล้วพูดว่า “ไปถามพวกที่ล้อมผู้เฒ่าเจียงเมื่อกี้ เอาขั้นตอนทั้งหมดที่คนคนนี้ปฏิบัติภารกิจเมื่อครู่มาให้หมด”
น้องเล็กเบิกตากว้างแล้วพูดว่า “พี่ใหญ่ครับ เมื่อกี้ผมอยู่ในกลุ่มคนที่ล้อมผู้เฒ่าเจียง ผมรู้ขั้นตอนทั้งหมดครับ”
“โอ๊ะ?” เซี่ยซุ่ยหย่วนเกิดความสนใจ เอียงหัวมองแล้วพูดว่า “เล่ามาสิ เล่ามาให้ครบทุกคำ ไม่ให้ขาดแม้แต่คำเดียว”
“ครับ!”
ลูกน้องเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกว่าสองชั่วโมงก่อนออกมาทั้งหมด เขาที่ดูอารมณ์พี่ใหญ่แล้วยังเติมสีเติมไข่เข้าไปอีก “เจียงเทียนเพียงแค่ยกปืนเล็งไปที่ผู้เฒ่าเจียง การกระทำนี้ราวกับแตะเส้นตายของหลินอู๋ หลินอู๋หยิบปืนขึ้นมายิงไปที่มือของเจียงเทียนโดยไม่ลังเลแม้เสี้ยววินาที! แถมฝีมือยิงปืนของเขายังแม่นมาก ในสภาพแสงสลัวแบบนั้นยังยิงเข้าฝ่ามือของเจียงเทียนได้ในนัดเดียว!”