กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 194 ฉันไม่ได้ป่วย
ฟ้าสางเร็วเหลือเกิน
ขนตายาวงอนของเสิ่นวั่งโจวสั่นระริกเบา ๆ เขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วก็ประจันหน้ากับดวงตาสีดำที่เต็มไปด้วยความงุนงงราวกับ ‘ฟ้าถล่ม’
ผู้ชายคนนั้นเห็นได้ชัดว่างุนงงอยู่ครู่ใหญ่ พอเห็นเขาตื่นขึ้น ดวงตาสีดำก็กลายเป็นระมัดระวังขึ้นมาทันที และยังมีความตื่นเต้นกลัว ๆ อยู่บ้าง
เสิ่นวั่งโจวหลับตาลง น้ำเสียงเฉื่อยชาแฝงความเหนื่อยล้าจากการยังไม่ตื่นดี “เป็นอะไรไป”
“เมื่อคืนผมเผลอหลับไป” เสียงของผู้ชายแหบแห้งตึงเครียด
“อืม” เสิ่นวั่งโจวขานรับเบา ๆ ไม่ได้ใส่ใจ