เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 164 ป่วยก็กินยา
โขดหินชายทะเลยื่นสูง เพราะฝนตกหนักครั้งนี้ ชายหาดเริ่มมีน้ำขึ้น ลมกรรโชกพัดกระหน่ำ ก่อคลื่นยักษ์ถาโถมเป็นระลอก ซัดโขดหินอย่างหนักหน่วงและแม่นยำ เสียงซัดสาดกึกก้องอยู่รอบด้าน ทะเลที่เคยสงบราบเรียบพลันกลายเป็นคลื่นลมคะนองน่าสะพรึง!
เสิ่นวั่งโจวถูกกอดไว้แน่น ดวงตาสีอ่อนพร่ามัวด้วยไอน้ำ มองผ่านม่านบาง ๆ ไปยังสายฝนที่สาดกระเซ็นอยู่นอกหน้าต่าง เสียงที่กลั้นไว้ไม่อยู่หลุดออกมาจากมุมปากซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สายฟ้าสายหนึ่งสว่างวาบไปครึ่งฟ้า พลันสว่างขึ้น ในเสี้ยววินาทีก่อนที่มันจะดับลง เสิ่นวั่งโจวมองเห็นดวงตาสีดำคู่นั้นที่เต็มไปด้วยตัณหาอันตื่นเต้นผ่านแก้วหน้าต่าง
คำว่า ‘พอแล้ว’ ค้างอยู่ที่ริมฝีปากอยู่นาน แต่กลับพูดออกมาไม่ได้สักครึ่งคำ
ริมฝีปากที่ถูกดูดจนบวมแดงแตกระแหง ยากที่จะประกอบเป็นประโยคได้
ดุเกินไป... ดุเกินไป ดุเกินไป...
ปกติเสิ่นวั่งโจวเป็นคนขี้เกียจตามอารมณ์ ราวกับทำอะไรก็ง่ายดายไปหมด แต่ตอนนี้สติของเขาสั่นคลอน ราวกับตึงเครียดถึงขีดสุด