กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 แบกอิฐ
กลับมาถึงห้องเช่า เสิ่นวั่งโจวก็อาบน้ำก่อนตามเคย พอไม่ต้องทำมหาสงครามกับก๊อกน้ำอีก ความเร็วในการอาบน้ำของเขาก็เร็วขึ้น เขาเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้วเดินออกมาจากห้องน้ำ อาหารยังทำไม่เสร็จ
เขาหาไดร์เป่าผมเจอ ยังไม่ทันเสียบปลั๊ก ลู่เฉินลี่ที่คาดผ้ากันเปื้อนก็เดินออกมาจากห้องครัว ดวงตาสีดำจ้องเขม็งมาที่เขา ราวกับทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่ในสายตาของอีกฝ่ายหมด
“ผมเป่าให้เองครับ”
ปลายนิ้วของเสิ่นวั่งโจวชะงักนิดหนึ่ง แล้วยื่นไดร์เป่าผมให้เขา
ลมอุ่นพัดพาความอบอุ่นนุ่มละมุน ค่อย ๆ ปกคลุมเส้นผม ปลายนิ้วที่สอดไปมาระหว่างเรือนผมนั้นหยาบกร้าน ไล่หวีไปตามโคนผมอย่างช้า ๆ