กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 148 ห้องเช่า
อัตราการไหลของเวลา ท้องฟ้าโทนส้มอมชมพูอบอุ่นสาดส่องลงบนผืนแผ่นดิน เสิ่นวั่งโจวมองลู่เฉินลี่ที่ลากกระเป๋าเดินทางสี่ใบ พร้อมหิ้วกระเป๋าเป้อีกใบไว้บนบ่า เขายืนนิ่งอยู่กับที่ครึ่งวินาที สุดท้ายก็ยกเท้าตามไปข้างหลังเขา
แข็งแรงจริง ๆ
ตอนใกล้จะถึงประตู เสิ่นวั่งโจวเอื้อมมือลองยกกระเป๋าเดินทางขึ้นมาโดยไม่ทันระวัง กระเป๋าที่หนักราวกับอัดแน่นไปด้วยปูนซีเมนต์ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย
เสิ่นวั่งโจว: …
ประตูห้องเช่าแคบมาก ลู่เฉินลี่ที่หิ้วกระเป๋าเข้าทีละสองใบวางกระเป๋าเรียบร้อย พอหันกลับมาก็เห็นภาพตรงหน้า เขารีบวิ่งเข้ามาทันที “ผม ผมจัดการเอง!”
เสิ่นวั่งโจวมองเขาหิ้วคนละใบเดินเข้าไป แล้วถามด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ เรื่อยเปื่อย “ข้างในใส่อะไรไว้?”