กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 ปลาไม้ ๆ ๆ
เสียงหอบหายใจถี่ ๆ ดังชัดเป็นพิเศษบนระเบียง กลิ่นอายอันตรายและคลุมเครือพวยพุ่งขึ้นไม่หยุด
เสิ่นวั่งโจวรู้สึกราวกับว่าดวงจิตของตัวเองกำลังจะถูกผู้ชายคนนี้สูบออกมา
จูบที่ทั้งดุเดือดและไร้ระเบียบยังจูบเขาจนยุ่งเหยิงไปหมด ลำคอที่ไม่ต้องกลืนน้ำลายมานานก็แห้งผาก
เขาถูกกดลงในเก้าอี้แขวนแคบ ๆ ร่างสูงใหญ่กำยำปกคลุมเขาจนมิดชิด ความต่างของขนาดร่างกายที่มากล้นปรากฏชัดอีกครั้ง มือที่เคยเกี่ยวคอเสื้อไอ้โรคจิตกลายเป็นช่องว่างเพียงหนึ่งเดียวระหว่างร่างของทั้งสอง