เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 69 ฝันไปเถอะ! ไอ้วิปริต!
ราตรีสงัด
ลู่เฉินลี่ออกจากบ้านไปเหมือนเช่นเคย พอผ่านไปได้ไม่นาน ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทมาตลอดก็ถูกเปิดออก เสิ่นวั่งโจวที่ยังงัวเงียอยู่ลืมตาแทบไม่ขึ้น
ชุดนอนผ้าไหมหลวม ๆ คล้องอยู่บนตัว กระดูกไหปลาร้าขาวผ่อง ต่างหูกับสร้อยเงินถูกถอดออกหมดแล้ว ความเหนื่อยล้าทำให้กลิ่นอายห่างเหินเจือจางลงไปบ้าง
นิ้วมือเรียวขาววางอยู่บนกรอบประตู ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็หายง่วง
ดวงตาสีอ่อนปรับเข้ากับความมืดได้ทีละน้อย ก่อนเขาจะก้าวเท้าไปที่โซฟา
ไม่มีใครอยู่
เสิ่นวั่งโจวขมวดคิ้วเบา ๆ เงยตามองไปที่ประตูทางเข้า แววตาเอ่อความเย็นชาออกมาช้า ๆ
ไอ้โรคจิต กล้าโกหกฉันได้
เสิ่นวั่งโจวไม่กลับเข้าห้องนอนไปนอนต่อ ทั้งไม่เปิดไฟในห้องรับแขก ดื่มน้ำเสร็จเขาก็นั่งลงในโซฟาเอนกาย นิ้วมือกำเข้า ทั้งตัวกดกลั้นกลิ่นอายเย็นเยียบเอาไว้