เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 37 ถ้ายังจ้องผมด้วยสายตาแบบนี้อีก ก็หักคะแนน
รถค่อย ๆ เลื่อนเข้าจอดในลานจอดรถส่วนตัวของอ่าวซูจิ่น ถึงจุดหมายอย่างปลอดภัย ลู่เฉินลี่เองก็ค่อย ๆ ถอนหายใจโล่งอก
เมียไม่ได้ไล่เขาไป แปลว่าคะแนนของเขายังไม่ถูกหักจนหมด
ฟ้ามืดแล้ว เมียยังไม่ได้กินข้าว
ลู่เฉินลี่รีบปลดเข็มขัดนิรภัยลงจากรถไปเปิดประตูให้คนที่นั่งเบาะหลัง แต่เสิ่นวั่งโจวไม่รีบร้อนเลยสักนิด ลงจากรถแล้วทอดสายตามองหน้าเขาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยเรียกเขาเฉย ๆ ว่า “ไอ้โรคจิต”
ลู่เฉินลี่ขานรับ “ครับ”
เสิ่นวั่งโจว: “คุณเคยวัดไอคิวไหม”
ลู่เฉินลี่พยักหน้า “143”
“…ไม่แม่น” เงียบไปสองวินาที เสิ่นวั่งโจวก็ให้คำตัดสิน
ออกไปนอกบ้านเสียเปล่ารอบหนึ่ง เสิ่นวั่งโจวกลับห้องไปอาบน้ำ พอออกมาก็เห็นว่าลู่เฉินลี่ทำกับข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้ว