กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 442 จัดการพวกเขาให้สิ้นไม่ว่าเร็วหรือช้า
เสี่ยวเฟิงทั้งสองนั่งเคียงกัน ตรงหน้าพวกเขาคือโต๊ะอาหารขนาดใหญ่ ซึ่งจะวางอาหารได้ถึงหลายพันจานโดยไม่มีปัญหา
ชวีเมิ่งซางเริ่มเผลอกลืนน้ำลายอยู่แล้วอย่างเบา ๆ
แต่ก็หลุดรอดจากสายตาที่คมกริบของเสี่ยวเฟิงไม่ได้ “เมิ่งซางเจ้า ดูเหมือนตอนนี้เจ้าจะเคร่งครัดกว่าเดิมเสียอีกนะ?”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของชวีเมิ่งซางแดงขึ้นเล็กน้อย “จะเป็นไรได้ ข้าแค่ไม่ได้กินอะไรมานานแล้ว ปากของข้าเลยรู้สึกเหงาสักหน่อย”
เสี่ยวเฟิงพอได้ยินว่าปากเหงา ก็เข้าใจในทันที
เขาคว้าชวีเมิ่งซางมาอุ้มไว้แนบตัว แล้วจะหาสิ่งให้ปากที่เหงาของนางได้ทำงานเสียแล้ว
แต่ชวีเมิ่งซางตอบสนองได้เร็วเหมือนสายฟ้า โดยยกนิ้วชี้ขึ้นมาปิดปากเสี่ยวเฟิงทันที