เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 250 การทดสอบชั้นแรก มหาทรมานโลภโกรธหลง
พร้อมเสียงแตกแหลกกรุกรบ หนุ่มเสี่ยวเฟิงก็กลับมายังแท่นเคลื่อนย้าย เขายกมือหยิบเหรียญตราขึ้น แล้วหันไปหาแม่ทัพผีชั้นที่สามสิบเอ็ด พูดว่า “ข้าจะไปชั้นที่สามสิบ”
คราวนี้แม่ทัพผีไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด เขาพยักหน้าเห็นด้วยทันที พร้อมชี้ไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายข้าง ๆ
ร่างของเสี่ยวเฟิงพลิ้วเคลื่อนไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายอีกแห่งหนึ่ง ต่อมาดวงไฟสีดำก็เป็นพลังแรง แล้วร่างของเขาก็หายไปอีกครั้งภายในค่ายกล
หลังออกจาก[สระบุปผากระจกจันทราวารี]ที่เขาได้สละพ้นทิศิติอดีตลอดที่แล้ว เสี่ยวเฟิงก็มาถึงหน้าห้วงอเวจีที่มีหมอกและเมฆพันกลุ่ม
สะพานหินประหลาดที่พาดผ่านห้วงอเวจีคือ[สะพานดวงจิตหลงรักชี้ทาง]
สะพานไม่ได้มีรูปร่างคงที่ แต่เกิดจากการถักทอของเจตนารมณ์อันเศร้าโศกและเกาะติดแน่นนับไม่ได้ บางคราวก็กลายเป็นศิลาเขียวแข็งแกร่ง บางคราวแตกกลายเป็นควันคลุ้งเหมือนเมฆหมอก บางคราวบิดเบี้ยวเป็นทางแห่งหนาม และบางคราวก็แวบบังด้วยภาพลวงของแดนเซียนที่ยั่วยุ
อากาศเต็มไปด้วยความคิดถึงและความยึดติดที่ไม่สิ้นสุด พร้อมเสียงกระซิบบอกเล่าถึงความเจ็บแสนของการพรากจากและการได้มาซึ่งไม่ได้
เสี่ยวเฟิงยืนนิ่งที่ต้นสะพาน ใบหน้าปกติเรียบเฉย