เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ปรากฏโอสถมาเยือนอีกครั้ง
หลังออกจากโถงใหญ่ ลั่วหลีปล่อยเรือเหาะ ทั้งสามคนพุ่งขึ้นไปบนเรือ กลายเป็นลำแสงพุ่งไปยังทิศนครโอสถ
หน้าโถงใหญ่ เจ้าขุนเขาที่เหลือก็พากันบินกลับไปยังจวนถ้ำของตนตามลำดับ
มีเพียงเฉียนคั่วที่พึมพำไม่กี่คำ ทำหน้าไม่พอใจก่อนออกเดินหน้าไปยังสันป่า
บนยานเหิน ลั่วหลี โจวสุ่ย และเฉียวจื่อมู่ นั่งล้อมรอบโต๊ะ
ลั่วหลียังต้มชาวิญญาณไว้หนึ่งชุด ทั้งสามคนดื่มชาสนทนา สบายอกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง
ระหว่างการสนทนา ก็เอ่ยถึงเสี่ยวเฟิงขึ้นมา
“ไม่รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้เป็นอย่างไรแล้ว คงจะมีความก้าวหน้ามากขึ้นอีก เพราะทุกครั้งที่พบกันหลังจากแยกกัน เขามักทำให้เราประหลาดใจเสมอ” เฉียวจื่อมู่ชูถ้วยชาขึ้นเอ่ยอย่างเชื่องช้า
“จริงเสีย หม่อมนั้นก็ยังมีบางอย่างที่แม้แต่ข้าก็ยังมองไม่ออก” โจวสุ่ยกล่าว
“ขอรับ ศิษย์ของข้าถึงแม้จะมีนิสัยซน แต่ก็ยังมีส่วนดีมากมาย เป็นวัสดุที่ควรหล่อเลี้ยงได้ ฮะฮะ” ระหว่างพูด ลั่วหลีก็ไม่ได้ปิดบังความภูมิใจเลยแม้แต่น้อย