เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 71 ไม่เหลือหญ้าสักต้น
คราวนี้เสี่ยวเสวียนอิ่งระวังมากยิ่งขึ้น จนกระทั่งอยู่ห่างจากสุกรหน่อเซียนราวสิบกว่าจั้ง เขาก็พุ่งออกไปด้วยความเร็วดั่งวูบ คราวนี้เขาเร็วกว่าเดิมยิ่งขึ้น แถมยังใช้ต้นไม้รอบข้างช่วยเคลื่อนย้ายร่าง จนกระทั่งอยู่ห่างจากสุกรหน่อเซียนไม่ถึงสามจั้ง สุกรหน่อเซียนจึงได้สังเกตว่ามีบางอย่างมาโจมตี
ด้วยความตกใจกลัวกลายเป็นต้องรีบหนี แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย เลือดแหลมคมของเสี่ยวเสวียนอิ่งก็พลาดผ่านหนังศีรษะของมันไปแล้ว
พบว่าสุกรหน่อเซียนล้มแยกสองข้างอยู่กับที่ในทันที
ถูกเสี่ยวเสวียนอิ่งผ่าออกเป็นสองส่วนจากกลางตัวโดยตรง
เสี่ยวเฟิงตกตะลึง “เจ้าสอนเขาเหรอ”
“ข้าสอนไปบ้างเล็กน้อย แต่ก็แค่เรื่องง่าย ๆ ไม่ได้สอนให้เขาโดดไปมาบนต้นไม้นะ เพราะถ้าเป็นลิงข้าคงสอนให้มันโดดบนต้นไม้แน่ ๆ นี่มันกิเลนมาร”, เสี่ยวอูคุยก็ทำหน้างุนงง
“บางทีเป็นสัญชาตญ์ในการต่อสู้ก็ได้ แต่เขาทำไมเลือดแหลมคมจึงสามารผ่าวัตถุที่ยาวกว่าเลือดแหลมของเขามากนั้นออกเป็นสองส่วนได้”, เสี่ยวเฟิงสงสัยถาม
“เรื่องนี้ข้าสอนจริง ๆ”, เสี่ยวอูคุยเอ่ยอย่างหยิ่งผยอง